سالها بود تو را می کردم

همه شب تا به سحر گاه دعا

یادت هست که به من می دادی

درس ازادگی و مهر و وفا

همه کردند تو را پس چه سبب من نکنم

وصف گل رخ هم چون زیبای تو را

عاقبت تا به ته دسته فرو خواهم کرد

نوک خنجر به گلو گاه خود از خصم نگاه

تو اگر خم نشوی تو نرود

قد رعنای تو از این در گاه

بقیه اش را خودت یواشکی ببین

با دلی شاد به امید وصالی که ندیدم امدم

تا به سرای تو در خانه نبودی

حلقه بر در زدم و از تو جوابی نشنیدم

بلکه بودی و  در خانه برویم نگشودی

اشک زد حلقه بچشم من و اهم به لب امد

نا گهان غیبت تو بست به دل راه امیدم

نا امیدانه زدم تیکه به دیوار ز حسرت

رنج حرمان نکشیدی که بدانی چه کشیدم