یک نفر سوخته جان است به دادش برسید

خسته از هر دو جهان است به دادش برسید

این غزل ها همه مستند ببخشید مرا

همگی باده پرستند ببخشید مرا

اگر این گونه پریشان زده و بی تابند

بال و پر سوخته هستند ببخشید مرا

این غزل ها که پر از عشق و جنونند همه

حرمت عقل شکستند ببخشید مرا

پیش از انی که بیایی همه عاقل بودند

لحظه ای با تو نشستند و ببخشید مرا

گفتی که دوست داری

به راههای عمیق دشتها بنگری

به ان راههای پر طراوت

که عابران ناشناس بسیاری از انها گذشته اند

اما راههای دیگری نیز وجود دارند

راههای پیچ در پیچ,درون دشت قلب ما

که بیشتر رهگذران قدیمی ان

امروز گم هستندو ناپیدا...

کودکان تنها,همسران سپیدموی

مردان و زنانی که دیروز جوان بودند

و دوستانی که زمانی در کنار ما بودند...

جای قدمهای انان هنوز در دشت قلب ماست

در سالگرد عبورشان نگذاریم که این جاده ها

مطرود و خالی بمانند

به دنبال مسافری باشیم هر چند غریب

هرچند پرشتاب...

اما کسی که لحظه ای از جاده قلب ما بگذرد...

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند وقت است که هر شب  به تو می اندیشم

به همان سایه همان ماه همان تصویری

که سراغش ز غزلهای خودم میگیری

شبحی چند شب است افت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

یک نفر ساده چنان ساده که از ساده گی اش

می توان یک شب پی برد به دل داده گی اش

یک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش

 می توان پل از از احساس  خدا تا دل ریش

ای بی رنگ تر از ایینه یک لحظه بایست

راستی ! ان شبح هر شب تصویر تو نیست

اگر ان حادثه ی هرشب تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و ایینه اینقدر یکیست ؟

حتم دارم که تویی ان شبح ایینه پوش

عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش