سلامم را می نویسم

تا زحمت گشودن لبهایت را برای پاسخش نبینم

نکند لبهای نازنینت را برای پاسخ گفتن

به سلامم از هم بگشایی

نازنین من

میشود بگویی با چه زبان بگویم

که پروانه پریشان نگاهم هنوز هم

این نیلوفری شمع مهربانی های توست

من التماس کدام گلدان را بکنم

که لطافت شمعدانیهایش را به پای

حقارت واژه های بی تقصیرم بریزد

برگها بیشتر از آدمها قدر تو را میدانند

و من بیشتر از برگها

 نه تو می مانی

نه اندوه

ونه هیچ یک از مردم این ابادی

به حباب نگران لب یک رود قسم

وبه کوتاهی ان لحظه شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

انچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه خود جامه اندو همپوشان هرگز

توبه ایینه

نه

ایینه به تو خیره شده است

تواگر خنده کنی او به توخواهد خندید

واگر بغض کنی

اه از ایینه دنیا که چه ها خواهد کرد

گنجه دیروزت پرشد از حسرت واندوه وچه حیف

بسته های فردا همه ای کاش ای کاش

ظرف این لحظه ولیکن خالی است

ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد شد

غم که از راه رسید در این سینه براو باز مکن

تا خدا یک رگ گردن باقی است

تا خدا مانده به غم وعده این خانه مده

تلخي برخوردهاي سرد را مي رسد

روزي كه بي من لحظه ها را سر كني

مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني

مي رسد روزي كه شبها

در كنار عكس من نامه هاي كهنه ام را مو به مو از بر كني

عشق عشق عشق ساعتها و روزهای زيادی روی اين کلمه فکر کردم اما هر بار بيشتر فکر ميکنم بيشتر  فاصله عميق بين 

خودم و  عاشق بودن  و احساس ميکنم

هر وقت احساس كردي كه هيچ چيز برات ارزش و اهميت نداره

احساس كردي هيچ چيز خوشحالت نميكنه،بدتر غمگين تر هم ميشي

فهميدي كه همه دشمنت هستند و از ديدن غمت جشن ميگيرن.....

احساس كردي كه از همه متنفري........

فهميدي كه هيچ كسي پشتت نيست تا بهش تكيه كني

هيچ كس نيست تا از درد دلت براش بگي...

اونوقته كه ميفهمي چقدر تنهاييي......

شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد

فريبنده زاد و فريبا بميرد

هيچ بهانه اي نيست براي ِ نوشتن ..!

ولي حالا که مي شه برايِ تو نوشت ، بهترين بهانه ای براي نوشتن...

خيلي دوست دارم خيلي زياد

براي تو مي نويسم که معني عشقي براي من و عشق رو باتو حس کردم

دوستت دارم دوستت دارم

بيش تر از معناي واقعي كلمه دوست داشتن!

دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق!

دوستت دارم باتمام وجودم، با احساس پر از محبت

دوستت دارم بيش تر از آن چه تصور مي كني!

فقط دوست دارم با معني بيشتراز دوست داشتن

همه دنياي مني...

می خوام بگم از اون روزا که دستمون بود تو دست چه خوش بودیم ارزوهامون شکست سختی و مشکلات جلو دارمون نبود لحظه ها تند میگذشتند زیر گنبد کبود تا این که روز های خوش را اب اومد و برد سخن با تو هستم تا اخر رفیقم مرد

دل من هوا تو کرده کاش می شد تو را ببینم

غرور عشقم را شکست

شوم؟

دلم تنگ است ، دلم ميسوزد ....

 دلم ميسوزد از باغی که ميسوزد ....

 نه بيداری ، نه ديواری ، نه دستی از سر ياری ، مرا آشفته ميداند چنين

آشفته بازاری ........

 چه دل است اين دل من !!!

خوابیدی رو بال موج ها کاش می شد بودم کنارت

تو به دریا دل سپردی من تو ساحل چشم به راحت

می گويند خنجر تيز است اما تيزتر از خنجر نگاهی است که ازچشمانی زيبا رها  می شود و قلب خسته ای را

شکافته و تا اعماق وجود شخص نفوذ می کند .

دختر های بی معرفت ....

وای باران ـ باران !

شیشه ی پنجره را باران شست

 از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

اسمان صاف بی رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

 می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران ـ باران پر مرغان نگاهم را شست

اگر بودي دلم غمگين نمي شد سرانجام دل من اين نمي شد بهارم رنگ و بوي تازه اي داشت

بدون پونه و نسرين نمي شد تمام لحظه هاي انتظارم اسير چين و پرچين نمي شد به زير آسمان

 آبي عشق شبنم بي ماه و بي پروين نمي شد دريغا گر نبودم مست عشقت سرانجام دل من اين

 نمي شد

انگار مدتی است که احساس می‌کنم
خاکستری‌تر از دو سه سال گذشته‌ام
احساس می‌کنم که کمی دير است
ديگر نمی‌توانم
هر وقت خواستم
در بيست سالگی متولد شوم
انگار
فرصت برای حادثه
                          از دست رفته‌ است
از ما گذشته است که کاری کنيم
کاری که ديگران نتوانند

فرصت برای حرف زياد است
اما
اما اگر گريسته باشی ...
آه ...
مردن چقدر حوصله می‌خواهد
بی آنکه در سراسر عمرت
يک روز، يک نفس
بی حس مرگ زيسته باشی!

انگار اين سال‌ها که می‌گذرد
چندان که لازم است
                             ديوانه نيستم
احساس می‌کنم که پس از مرگ
                                               عاقبت
يک روز
          ديوانه می‌شوم!

شايد برای حادثه بايد
گاهی کمی عجيب‌تر از اين
                                       باشم

با اين همه تفاوت
احساس می‌کنم که کمی بی‌تفاوتی
                                                      بد نيست
حس می‌کنم که انگار
نامم کمی کج است
و نام خانوادگی‌ام، نيز
از اين هوای سربی
                            خسته است
امضای تازه‌ی من
                         ديگر
امضای روزهای دبستان نيست
ای کاش
آن نام را دوباره
                     پيدا کنم
ای کاش
آن کوچه را دوباره ببينم
آنجا که ناگهان
يک روز نام کوچکم از دستم
                                        افتاد
و لابه‌لای خاطره‌ها گم شد
آنجا که
يک کودک غريبه
با چشم‌های کودکی من نشسته است

از دور
لبخند او چقدر شبيه من است!

آه، ای شباهت دور!
ای چشم‌های مغرور!
اين روزها که جرأت ديوانگی کم است
بگذار باز هم به تو برگردم!
بگذار دست کم
گاهی تو را به خواب ببينم!
بگذار در خيال تو باشم
بگذار ...
           بگذريم!

اين روزها
خيلی برای گريه دلم تنگ است!

تقدیم به کسی که وجودم در او خلاصه شد...

شبی از دست نور افشان مهتاب

 به سیمای جهان می ریخت سیماب

ستاره در فلک چشمک زنان بود

قمر تاجی